و رنگ شب هر چند كه تلخ اما شيرين است . . . .

و ستاره ها كه سوراخ هاي گنبد آسمانند كه بالاخره نمايان مي شوند . . . .

و صداي زوزه گرگ هر چند كه دور ولي نزديك به گوش مي رسد . . . .

و هياهوي باد كه بر هراس شب ميافزايد . . . .

و بوف همچنان كوركورانه بدنبال توهمات شوم مي گردد . . . .

و من كه تنها ، بي روح سرگردان در ميان هياهوي تلخ وشيرين روزگار در پي آرامشم . . . .

.

.

.

.

و تو كه همان ماه هستي كه گاه به گاه رخ مي نمايي و هيچ وقت تكراري نمي شوي . . . .