دنیا سراسردر آغوش غم بود

                                              ساكت و گوشه گير و تنها

نگاههاي خيره خيره تنهايي در وجود عاشق چنان بود كه در فراق معشوق مي گداخت

و مي شكست آنچنان كه بغض در گذرگاه پر پيچ و خم دم ، باز دم را خفه كرد .

زندانيه قلب من بر ديوار نمناك ازعشقه سلولت بكوب كه بي ياد تو جريان هستي

من ساقط خواهد شد ، اين تو هستي كه جريان به تنگ آمده و آماده ي شكستن را

به جرياني ملايم و زندگي بخش تبديل مي كني ، برايم اكسي‍‍ژني از عشق بياور كه

سلول هاي وجود خالي از عشقم رو به مرگ است .

براي فرار از تنهايي به كجا مي توان پناه برد ؟!