خوب می نگارم ولی حالا متوجه شدم هرچه که نوشتم اراجیف بوده .

با عشق واقعی آدم متعالی میشه ، آدم با عشق دنیا رو قشنگ میبینه ،

اصلا می دونی چیه با زندگی حال می کنم .

                     اگه در دیده عاشق نشینی

                                             بغیر از خوبی دنیا چه بینی ؟؟

می دونی چیه ؟؟ چون روح خداوند متعال تو وجود آدمه ، بشر شیفته مهربونی

 و زیبایی میشه ، پس در نتیجه عشق حقیقت داره و از فطرت خداجوی آدمی

 نشات می گیره ، پس اگه عاشق شدی و با وجود اینکه می دونی ممکنه به

عشقت نرسی باز هم خوشحال باش بخاطر اینکه یه حس زیبای خدایی به تو رو کرده . . . .

 چی گفتم ؟؟!!