باغ دلت الهی دشت ستم نگردد

                                   اشک ندامت ای جان از چشم تو نبارد

                                                           دنیای آرزویت مرداب غم نگردد

 زندگی چیست ؟ خون دل خوردن اولش رنج و آخرش مردن

امشب یکی از بچه ها خونه خالی داشت جاتون خالی رفتیم اونجا وبلاخره حالی به هولی نه بابا فکر بد نکن

ما خلاف سنگینمون وبلاگ نویسیه .

دارم مقدمه چینی می کنم تا یکی از داستانهای غم انگیز " عشق دروغ است " رو واستون تعریف کنم .

خوب بلاخره بعد از پایان مراسم( حالا کسی ندونه میگه چه خبر بوده هیچی بابا بعد از فیلم چارخونه . . . ) با

 ماشین یکی از برو بچ رفتیم گشتی بزنیم که رفتیم تو کمر بندی شهر و یادم افتاد به اون قضیه که ( داستان

 از اینجا شروع می شه ) :

تو خودم بودم ، داشتم کم کم از شهر فاصله می گرفتم آره دیگه دارم دیوونه میشم خدا ای کاش . . . .

دلم می خواست داد بزنم ولی نه اینجا یه خورده ضایع هست رفتم و رفتم تا یه جای دنج پیدا کردم ، شروع

کردم به داد زدن یا بهتر بگم نعره کشیدن . . . .

خیلی جالب بود اونجا خیلیا داد می کشیدن ولی صدای من از همه بلند تر بود آخه یکی از رو خماری داد می

کشید و یکی از رو مستی و مدهوشی ولی من از درد عشق می نالیدم .

جالب تر از همه این که صدای منو هیچکی نمی شنید ولی از صدای نعره اونا . . . .

باز براه افتادم رفتم و رفتم تا نزدیکای خونه ی ، خونه ی . . . ( آره درسته همونی که تو فکر میکنی ) تا

نزدیکای خونه ی بی وفامعشوق رسیدم باز شروع به داد زدن کردن ولی این دفعه فقط داد میزدم که "

دوســـــــــــــــــــــتت دارم ، دوستت دارم . . . " این قدر

داد زدم تا صدام تو گلوم خفه شد ولی افسوس باز هیچکی صدامو نشنید . . .

شایدم می شنید ولی باور نداشت . . . .

خنده بر لب ميزنم تا كس نداند راز من         ورنه اين دنيا كه ما ديديم خنديدن نداشت