تبليغاتX
" کبوتر با کبوتر ، باز تنهاســــت "

" کبوتر با کبوتر ، باز تنهاســــت "

نوشته های یک روح بر دیوار زندان جسم . . . .

سلام اومدم يه شعر كه خودم سرودم بزارم تو وب و به قول رسول مكافات برم تا . . . .واين شعرو هر چند كه از قافيه و رديف و از اين جور چيزا بويي نبرده و ناقابل هم هست تقديم كنم به كسي كه ، كسي كه . . . 

زمستان سرد دلم با آفتاب سوزان نگاهت بهار شد

خنديدي ، دلم شاد شد

دي برفت و عاقبت فصل بهار آغاز شد

باز خنديدي ، دلم نيز شاد شد

داشت ميمرد ولي با نفس عشق مسيحايي تو بيدار شد

باز . . .

من از زيباترين لحظات زندگاني خويش آن لحظه را غني تر مي شمارم كه شعله عشق تو در وجودم گسترانيده شد.

من مرده اي بيش نبودم با نفس عشق تو بيدار شدم

زندگي رنگ دگر يافت منم شاه شدم

شاه عشقم دگر از هيچ ندارم ترديد

منم آن خسرو دل داده به شيرين

كوه كه سهل است جهان را خواهم كند

آري ، نه ليلي خواهد مرد و نه مجنون در غم

نه كه فرهاد به خون دل خود ، كند كوه به رنگ

آري پايان اين قصه خوش است

+ نوشته شده در دوشنبه سی و یکم اردیبهشت 1386ساعت 0:10 قبل از ظهر توسط مــــــــــــــــرداب شماره 13 |


شبی از پشت یک تنهایی غمناک بارانی تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم

 برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم .

 

+ نوشته شده در سه شنبه هجدهم اردیبهشت 1386ساعت 1:41 بعد از ظهر توسط مــــــــــــــــرداب شماره 13 |


گويند غروب جاييست كه آسمان زمين را مي بوسد من اينك براي تو غروب ميكنم . كجايي آسمان من ؟؟

 

      

روزي بود ، روزگاري بود

              عشقي بود ، آشنايي بود

                              تو دل كوير هم غوغايي بود

مهري بود ، مهربوني بود

              شادي بود ، شور و حالي بود

                              تو دل ما هم ، قلب صافي بود

تا اين كه رفتي و . . .

             بودها شد كمبود

                               يا اصلا نبود

من و تو بود ما ولي شد تنها

              قلب من بود ماه ولي شد اون آه

      تا اينكه شد . . .

          << يكي بود ، هيچكي نبود >>      

                                                                      " متی مشکی "

+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم اردیبهشت 1386ساعت 1:30 قبل از ظهر توسط مــــــــــــــــرداب شماره 13 |


 

 

 روزی که گذشت هیچ از او یاد مکن

                           فردا که نیامده است فریاد مکن

بر گذشته و نیامده بنیاد مکن 

                          حالی خوش باش و عمر بر باد مکن 

+ نوشته شده در جمعه هفتم اردیبهشت 1386ساعت 12:53 بعد از ظهر توسط مــــــــــــــــرداب شماره 13 |


می بینی چقدر پیر شدم .

 

چقدر از زندگی سیر شدم .

 

چقدر از معشوقم دور شدم .

 

آه ، صد افسوس.

 

چقدر سخته اونقدر عاشق باشی که ندونی باید چکار کنی .

 

چقدر سخته که سکوتی داشته باشی سنگین تر از فریاد .

 

چقدر تلخه که بدونی معشوقت اصلا بهت علاقه ای نداره ، دستای مهربونی بخوای که از گرمای عشقش بهرمند بشی ولی دستی نباشه .اما دستای خودت . . . .

 

چقدر دردناکه بدونی برگ از درخت خسته شده وپاییز همش بهونست .

 

چقدر آزرده ومایوسم ، چقدر بی صبر و حوصله شدم .

 

انگار دیگه راستی راستی دلم داره میمیره .

 

آره من که از ترس تنهایی مردم .

 

 " دیگر فرشته مرگ مرا نمی هراسد  چون من در کام مرگ فرو رفته ام . "

 

آه

 واقعا دیگه بریدم آخه کمر گیتار عشقم زیر بار غم شکسته .

 

الهی من فدای تو چه کار کنم برای تو . . . .

+ نوشته شده در یکشنبه دوم اردیبهشت 1386ساعت 0:12 قبل از ظهر توسط مــــــــــــــــرداب شماره 13 |


html>