من از باور چه مي دانم ؟؟

خودم هستم ولي بي خود گريزانم

چه مي دانم؟ نمي دانم كه مي دانم

دليل پافشاري را

چه از جانم تو مي خواهي ؟؟

دليل جان فشاني را ؟؟

دليل له شدن در اوج تنهايي ؟؟

دليل رفتن و پشت سرت رو ، خط كشيدن را ؟؟

دگر من هيچكس هستم

كه ديگر ناگزير هستم

شوم فاني ، شوم جاني

شوم يك روز باراني

جدا از آدم و عالم

منم خود خوي تنهايي

كسي را جز تو در يادم نمي آرم

نمي آيد كسي در ياد ناداني

مگر يك روح آرامي

كه در اوج تنفر ميفشارد روح و جانم را

چرا نفرت ؟؟

مگر با تو چه كردم من ؟؟

مگر جز نازنينم من كلامي بد روا كردم ؟؟

مگر گفتم بيا و من جفا كردم ؟؟

تمام اشتباهم رد شدن از حد اولي بود

 گذشتن از كلام آن رند سخن شيرين

مگو با مدعي اسرار عشق و مستي را

******************************************************

خورشید اگر نبود ماه نیز خاموش می شد . .. .

بالاخره روزی ماه به آرزوی دیرینه خویش خواهد رسید بالاخره آغوش سرد و خالی

ماه پر از حرارت عشق خواهد شد هستی هر عاشق از وجود معشوق است . ....

شنیدم ماه را که می گفت: هر چند اگر سردم ولی با اندک نورم دنیا را در شب خیره کردم .. ..

و مرداب نیز بی تحرک جلوه ی حقیقی عشق را در شب و روز در وجود خود حس می کند ... .. . 

معناي سر و اسرار زندگي را ؟؟ با وجود اين سر گيجه ي بي انتها و پايان نا پذير ،

 كه اگر مي فهميدم با قسمت نمي جنگيدم هر چند كه از همان ابتدا نتيجه اش مشخص است  .

بر خلاف گردش زمين مي گردم  به اميد خلاصي از اين سر گيجه ، غافل از اينكه

 دو قطب مخالف مجذوب يكديگرند ، و آسمان به حال من مي گريد و ميداند كه باز

 مي گردم ولي ايندفعه بدنبال دليل گريه آسمان  .

و براي خلاصي از اين سر گيجه بايستي با سرعتي بيش از سرعت گردش

 زمين البته در همان راستا چرخيد تا زمين دچار سر گيجه شده و سر و اسرار

 را در درون آدمي جستجو كند  .

گرفتي چي گفتم ؟؟

و رنگ شب هر چند كه تلخ اما شيرين است . . . .

و ستاره ها كه سوراخ هاي گنبد آسمانند كه بالاخره نمايان مي شوند . . . .

و صداي زوزه گرگ هر چند كه دور ولي نزديك به گوش مي رسد . . . .

و هياهوي باد كه بر هراس شب ميافزايد . . . .

و بوف همچنان كوركورانه بدنبال توهمات شوم مي گردد . . . .

و من كه تنها ، بي روح سرگردان در ميان هياهوي تلخ وشيرين روزگار در پي آرامشم . . . .

.

.

.

.

و تو كه همان ماه هستي كه گاه به گاه رخ مي نمايي و هيچ وقت تكراري نمي شوي . . . .

روزت هست و تو نیستی . .... ..

می خوام دنیاش نباشه . .... . ...

مرا گر دولت عالم ببخشند      برابر با نگاه مادرم نیست

" زندگی تکرار توهمات جاری موجود در جویبار خالی از حیات است "

تمام هفته بي تابم به روز جمعه دل بستم

دعاي ندبه مي خوانم ، قنوت شكوه مي بندم

به اميدي كه برگردي ، ميان گريه مي خندم

نسيم دل پريشاني هواي ديده باراني

تو اين آشفتگي ها را نگارا خوب مي داني

منور كن وجودم را تمام تار و پودم را

بگير از من به لبخندي همه بود و نبودم را

تو را من از صميم دل هميشه آرزو كردم

نماز انتظارت را بخون دل وضو كردم

گل نرگس تو مي آيي اگر چه دير اما زود

گره بستم  نگاهم را به آن آدينه موعود

- دلم هواي مرگ كرده

- به انتهاي كوچه بن بست زندگي رسيدم

- در مسير چيزي به جز تنهايي نديدم

- چون تمام مسير را دويدم

- گذشتم ، شکستم ، بريدم

من خو کرده و من به اوعادت .

من زاده ی غم هستم و غم زاده ی من ، من محو غم و غم غرق در من است ،

 من غم هستم و غم من .

هر کس که اتاقم را می بیند گمان می برد که دیر زمانی کسی در اینجا زندگی

 می کرده ، کسی یا بی کسی ؟؟!!

من و همزادم غم درون قفسی به نام دنیا به دنیا آمدیم و در دم محکوم به

زندگی با هم شدیم ، ماحصل این زندگی چیزی نبود بجز تنهایی .

آه ه ه ه ه ه تنــــــــــــــــــــــــــــــــهایـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی . . . . .

ای تنهایی به ناچار دوستت دارم چون ، چون تو . . . .

                        دنیا سراسردر آغوش غم بود

                                              ساكت و گوشه گير و تنها

نگاههاي خيره خيره تنهايي در وجود عاشق چنان بود كه در فراق معشوق مي گداخت

و مي شكست آنچنان كه بغض در گذرگاه پر پيچ و خم دم ، باز دم را خفه كرد .

زندانيه قلب من بر ديوار نمناك ازعشقه سلولت بكوب كه بي ياد تو جريان هستي

من ساقط خواهد شد ، اين تو هستي كه جريان به تنگ آمده و آماده ي شكستن را

به جرياني ملايم و زندگي بخش تبديل مي كني ، برايم اكسي‍‍ژني از عشق بياور كه

سلول هاي وجود خالي از عشقم رو به مرگ است .

براي فرار از تنهايي به كجا مي توان پناه برد ؟!

من خود م ه هستم

من ابرم

من پاییزم

من انتهای مردابم

مجنون چه شد ؟ لیلی کجا رفت ؟

باز قصه تلخ نبودن تکرار می شود

باز تکرار تکرار اجبار می شود . . . .

                                                     یک دم بگذر بر من و بگذار بمیرم

امیدوارم سالی پر از معرفت و سر شار از حقانیت و خالی از تبعیض داشته باشید .

 مرام دوست به قدر دندانهاي تيز و درنده ي گرگ حماقتت است ،

 ارزش نان امروزي همين چرك كف دست است كه هر كس براي بردن بر

 سر سفره ي خويش چنگ و دندان تيز مي كند ، و دنيايي بدين كوچكي كه من

 خود را در درون خود گم كردم وسرگردان بدنباله آرامشم ، ولي باز هم با اين

 وجود كسي كه بر روي زمين نشسته گليمي ندارد كه پايش را از آن دراز تر نكند .

در اين دنيا چيزي به نام حقيقت وجود نداره ،  

خيلي سخته كه آدم به اندازه يه جنايتكار هم ارزش نداشته باشه

   "  تفكراتم كاملا خصوصيه اين دفعه تو خماريش بمونيد " 

جوهره ی وجود من ناز نگاه های توست

                            تیر گذشته از دلم کمان ابروان توست

بازدم حیات من از دم پر صفای توست

                            نون کنار میم من از سر خنده های توست

جاذبه ی وجود من ماندن در کنار توست

                            مکتب زندگانیم آرزوی وصال توست

- آره زدی خوب زدی ،

- همه زدن هیچی نشد ولی تو که زدی تموم شدم ، 

-  اونا نارو زدن ، از پشت خنجر زدن و با نهایت نفرت زدن ،

- ولی تو فقط یه تلنگر زدی ، تلنگر به قلبی که آماده شکستن بود ،

- شکستم . . . . 

الهی سر بشکند ، پا بشکند ، دل نشکند . . . .

خوب می نگارم ولی حالا متوجه شدم هرچه که نوشتم اراجیف بوده .

با عشق واقعی آدم متعالی میشه ، آدم با عشق دنیا رو قشنگ میبینه ،

اصلا می دونی چیه با زندگی حال می کنم .

                     اگه در دیده عاشق نشینی

                                             بغیر از خوبی دنیا چه بینی ؟؟

می دونی چیه ؟؟ چون روح خداوند متعال تو وجود آدمه ، بشر شیفته مهربونی

 و زیبایی میشه ، پس در نتیجه عشق حقیقت داره و از فطرت خداجوی آدمی

 نشات می گیره ، پس اگه عاشق شدی و با وجود اینکه می دونی ممکنه به

عشقت نرسی باز هم خوشحال باش بخاطر اینکه یه حس زیبای خدایی به تو رو کرده . . . .

 چی گفتم ؟؟!! 

 را نیز در دست دارم و با امید به رسیدن به قله ی خوشبختی به راه افتاده ام . . . .

کمر همت را آنچنان بسته ام که کمر نا امیدی شکست . . . .

در این مسیر حتی بر دره های نا امیدی پلی از جنس امید خواهم زد . . . .

من می روم و می دانم به آنچه می خواهم می رسم . . . .

بابا نا سلامتی من اشرف مخلوقاتم اگه من به چیزایی که می خوام نرسم ، کی برسه ؟؟!!

دوباره نمی خواهم نا امیدی منو ببینه ، با غم خداحافظی کردم . . . .

سلام زندگی . . . .

راه حل زندگی فقط قناعته ، همین و بس . . . .

نمی دونم چی از جونم می خوای ؟؟ تو که خوب منو میشناسی اصلا چیزی

واسه از دست دادن نداشتم و ندارم . خداییش بی خیال من یکی شو . . .

خیلی دلم می خواست از احساسات درونی آدمای دیگه خبر داشتم تا ببینم

 اونا هم مثل من هستن یا نه ؟؟؟ حداقل اینجوری می تونستم یه خورده

 به خودم امیدوار بشم .

هر مسئله ای که در نظر بگیری من توش شکست خوردم ، تمام سالهای

 عمرم سالهای سوخته تلقی شد ، نمی دونم واسه چی نمیشه ؟؟

 من که دارم تلاش خودمو می کنم !!

نمی دونم چه حکمتی داره ؟؟ شاید خدا هم متوجه شده که بی جنبه هستم ؟؟!!

ولی من که همیشه سعی کردم آدم خوبی باشم ، کاش ، اش کاش چیزی

به نام دوست داشتن وجود نداشت .

کاش به همینی که هستم قانع بودم . . . .

کاش یه ریتم کوچکی از آهنگ بودم که بدون هیچ اختیاری مداوم تکرار

 می شدم ، البته الانشم هیچ فرقی نمی کنه دارم هر روز تکرار میشم  .

عمری که به آرزو گذرد که عمر نیست ، کی گفته که آرزو بر جوانان

عیب نیست ؟؟!! اصلا عیبی بزرگتر از آرزو وجود داره ؟؟

یه روزی از همین روزا تکرارِ ، تکرار و به پایان می رسونم . . . .

چند روزیه که حس غریبی دارم فکر می کنم دیگه رفتنیم ولی نمی دونم کجا ؟؟!!

 تلاش کنم ؟ در پی چه هستم ؟ به چه جرمی محکوم به زندگی شدم ؟

 همیشه فکر می کنم چرا من نباید یک درخت باشم ؟

 به عالمی گفتم کاش من یک درخت بودم که مجبور نبودم برای بقا و ادامه

زندگی ای که اصلا دلیلش را نمی دانم شب و روز در فکر دوختن کلاهی برای

 همنوعانم باشم .

 وی در جواب گفت :  مگر تو از درد دل درخت با خبری ؟؟!!

 با خود اندیشیدم :

 مگه درخت هم دل داره ؟؟ مگه اونم واسه یه لقمه نون مجبور میشه پا رو

 وجدانش بذاره ؟؟می دونی خلاف سنگینه یه درخت چیه ؟ همونیه که تو

 کتابها خوندیم ، اینه که :

در مسیر خطوط سیم برق و شکستن درخت و از این جور حرفا . . .

او گفت یک درخت اختیاری از خویش ندارد هیزم شکن براحتی کمرش را

 میشکند و به آتش می افکند ، سعادت آدم بودن نصیبه تو شده و . . .

 سعادت آدم شدن یا تحمیل به دوش کشیدنه نام آدمیت ؟؟!!

من چه آدمی هستم که صبح تا شب میدوم واسه هیچی ، اگه پاش بیفته

سر خودمو هم کلاه میذارم ، شب که میام خونه . . .

"  با ذهنی پر از افکاره متلاشی شده ی بی سر و سامان ، با روانی لبریز

از جنون زندگی ، سر بر بالینی می گذارم که غرق در آرزوی آرامش است ، در

انتهای بیداری اجباری که ابتدای خواب دلخواه است ، اگر و آن هم اگر به

 آرامشی نه چندان پایدار دست یابم آرزو کنم آیا امکان دارد که این آرامش

 وجودم را فرا گیرد و جاودانه شود ؟؟!! آیا ممکن می شود که دگر پا نشوم

 برای رسیدن به هیچ و پوچ من راهی نشوم ؟؟

 میدانم ، تو در این اندیشه ای که از سر جنون این چنین می گویم ، آری

 من قمار زندگی را به متاع ناچیزش باختم من بازی شروع نشده ی

روزگار را واگذار کردم .

زندگی جز تحیر و سرگردانی برای من چیزی نداشت ؟؟ من نتوانستم به راز

 معمای زندگی پی ببرم !! بدین دلیل سخت در پی مرگم . . .

گویند که با مرگ می توان کلید سوالات مبهم و نامفهموم زندگی را بدست آورد .

آیا این چنین است ؟؟!!

نکند با مرگ غرق در ابهامه ابهام شوم ؟؟ نکند راز و معما کشک است ؟؟

 باعث رانده شدن انسان از اولی به سفلی شد ، تا کنون که . . . .

کمی که فکر می کنم نمی توان بر عدل خداوندی شک نمود پس بر گفتار خویش شک

 می برم و اصلاح می کنم که ما ذره ذره وجود آن آدمی هستیم که آن سیب سرخ را

 خورد و از آن لحظه تا کنون غصه خورد پس در نتیجه من خود باعث شدم که از عرش

 بر فرش رانده شوم . . . .

پس من هر شکستی که می خورم ریشه در افکار و رفتارم دارد در نتیجه من باید

 خودم را اصلاح کنم ، وبقیه انسانها نیز خودشان را واین یک قضیه ایدئالیسم هست

 که هیچگاه رخ نمود نمی کند پس باید سوخت و ساخت ، در صورتی که ما همیشه

 ساختیم و در انتها بر آتش کشیدیم . . . .